Elsa Sophie

Elsa Sophie

SINTERKLAAS & IK: WE GO WAY BACK

sinterklaas-traditie

Volgende week is het zover, de intocht van Sinterklaas. Nu moet je weten dat Sinterklaas en ik way back gaan. Op z’n zachtst gezegd was (of eigenlijk ben) ik idolaat van de beste man. Ieder jaar weer vond ik het hele feest mega spannend. Tijdnes de intocht zat ik zowat met mijn neus ìn de televisie, bij iedere hulp Sinterklaas sprong ik vol overgave op schoot, ik zong het liefst elke avond uit volle borst bij het zetten van mijn schoen en zat ‘s ochtends om 6 uur in de schoorsteen te koekeloeren of Amerigo nog een spoor had achtergelaten.

De laatste jaren heerst er nogal wat discussie over de zwarte pieten, maar naar mijn idee gaat dat allemaal volledig voorbij aan waar Sinterklaas nou eigenlijk om draait. Ik weet niet wat het is maar ik vind Sinterklaas, naast mijn verjaardag, het aller aller aller leukste feest van het jaar. Voor mij staat Sinterklaas voor al die lieve ouders die zo hun best doen om hun kinderen te laten geloven in een goedheiligman. Ieder jaar weer wordt een professionele intocht gehouden, met complete TV-uitzinding en duizenden hulp Sintjes en pietjes. Dat is toch prachtig? Dat de grote mensenwereld zoveel moeite doet om die kiddo’s in het geheim de maand van hun leven te geven en het sprookje in stand te houden. Want daar gaat het voor mij om, dat spelletje, de geheimzinnigheid, de familieliefde, ik hou ervan.

Tot tranen geroerd was ik dan ook toen ik eerder dan gepland te horen kreeg dat Sinterklaas niet echt bestond. Ieder jaar weer voel ik nog steeds die spanning opkomen als de kruidnoten in de schappen liggen, de intocht op TV is en ik een verlanglijstje mag opstellen. Wie dat sprookje bij mij nog levendig in stand houdt is mijn moeder. Die staat eind oktober al te trappelen om lootjes te trekken en struint in november nog altijd als brave hulp Sint alle winkels af om de zak van Sinterklaas te vullen.

Jullie zullen dan ook begrijpen dat ik wederom tot in tranen geroerd was dat mijn Sinterklaas besloten heeft het dit jaar anders te doen. Het festijn wordt naar het toch al wat saaie Kerst verplaatst. Ik zal moeten accepteren dat deze diepgewortelde traditie een andere vorm gaat aannemen. Bij deze nog een laatste ode aan de goedheiligman, omdat je mij al die jaren een geweldig sprookje hebt laten beleven. Wees niet bang Sint, ik blijf je trouw, mij zul je nooit in een rood kabouterpak onder de kerstboom zien zitten.

XXX,

Elsa Sophie

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.