Elsa Sophie

Elsa Sophie

COLUMN: ME MYSELF AND I

column-me-myself-and-i-metime

Als veertienjarige ging ik bijna nergens heen zonder mijn squad. Moesten we plassen dan marcheerden we met z’n zessen tegelijk naar de toiletten. SMS-berichten die ik uitstuurde met mijn Samsung klapper werden eerst drie keer opnieuw geschreven na grondig overleg via MSN. Een broodje halen in de kantine? ‘Ja, jongens wacht op mij hoor,’ riep de langzaamste van het stel altijd. Dat was ik. En alleen thuis zijn? Dat vond ik ongezellig, saai en een beetje eng.

Inmiddels doe ik heel veel dingen graag in m’n uppie. Boodschappen bijvoorbeeld. Niets irritanter dan kriskras door de supermarkt achter het boodschappenkarretje aan hollen, terwijl ik mijn eigen route wil aanhouden. Ik heb ten slotte niet voor niets mijn boodschappenlijstje zo gestructureerd dat het overeenkomt met de volgorde van Appie z’n schappen. Winkelen is ook zoiets. Door de Zara slenter ik het liefst tergend langzaam, zodat ik zeker weet dat ik niets mis en wel echt de hele collectie heb gezien. Niets vervelender dan een shopmaatje die in je nek staat te hijgen terwijl jij rustig je arm aan het vol laden bent. Of nog erger, in haar handen heeft wat jóúw trofee moest zijn.

Nadat ik de twintig ben gepasseerd is het allemaal een beetje minder wij en een beetje meer ik geworden. Ik vind mijn vriendje, familie en vriendinnen stuk voor stuk geweldige mensen. Het leven zou veel saaier zijn als ik het niet met hen kon delen. Maar waar ik vroeger continu aan het jongleren was met alle open shifts in mijn agenda, ben ik nu in staat om mijn eigen naam bij een avondje neer te pennen. Ik schaam me daar ook niet voor en zeg gerust dat ik niet kan omdat ik even alleen wil zijn. De relatie met je eigen ik is toch die waar je het gegarandeerd je hele leven mee moet doen. Waarom dan niet zo nu en dan een date met jezelf inplannen?

Me-time heb ik inmiddels verheven tot kunst. Stuur mij op zaterdag maar in mijn eentje op pad. Sta ik een kwartier voor de bloemenkraam te dubben over de kleur en het type bloem. Slenter ik doelloos door de gangpaden van de Hema en heb ik spontaan allemaal dingen nodig. Sluit ik mezelf een uur op in een pashokje met twintig kledingstukken die ik allang online heb gezien. En alleen thuis zijn? Ik vind het heerlijk. Zit ik drie uur onderuitgezakt op de bank ongegeneerd Pretty Little Liars te bingewatchen of staar ik twee uur naar mijn telefoon om mijn foto’s met VSCO te bewerken. Gewoon me myself and I. Mijn drie beste vriendinnen. Hoezo alleen.

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.